ــــــــــــــــــــــــــکـُـمِـشــــــ

نفرت یه رابطه‌ست؛ رابطه بین ما و منفور. برای رهایی کامل از چیزی باید رابطه رو از بین برد.

 

 

 

 

+  -  93/06/24 -  9:38  -  کمشــ  | 

مدتی بود موسیقی گوش نمی‌کردم. احساس می‌کردم از موسیقی پر شدم و نیازی بهش ندارم. اما The Lonely Shepherd ثابت کرد که در سیری کامل هم می‌شه یه لقمه خورد...

اینم لینک تصویریش تا ببینید این صدای آسمانی از چه سازی خارج می‌شه

 

 

 

 

+  -  93/06/18 -  23:25  -  کمشــ  | 

این متن نوشته حامد میمه. من نمی‌شناسمش و آدرسی هم ازش ندارم. اما اونقدر از متنش لذت بردم که حیفم اومد شما رو تو لذتش شریک نکنم:


1- شخصیت «لئونارد» در فیلم «Memento» ساخته «کریستوفر نولان» بیماریست دچار ضایعه مغزی در ناحیه هیپوکمپوس. در این بیماران کلیه خاطرات قبل از ایجاد ضایعه به صورت کاملا طبیعی وجود دارند اما بعد از ایجاد ضایعه فرد توانایی ایجاد خاطرات جدید را ندارد. این افراد اصطلاحا تنها «حافظه کاری» دارند. تا زمانی که با اطلاعات درگیر باشند وجود دارد و بعد محو می‌شود. برای او همه چیز از میانه آغاز می‌شود. ناقص. قضاوت‌هایش براساس رخدادهای لحظه‌ای‌ست و با رجوع به همان قضاوت‌ها عمل می‌کند. هیچ‌گاه نمی‌فهمد در چه بازی‌ای قرار دارد، داستان چیست و دوست و دشمن‌اش کیست. در حقیقت حافظه به مثابه پیونددهنده رخدادها، اشخاص و... عمل می‌کند اما وضعیت لئونارد به نوعی فقدان برقراری پیوند بین وقایع، اشخاص، مکان‌ها و زمان‌ها است.

2- انسانِ جهان قدیم جغرافیا، روابط، رخدادها و در کل ادراکات محدودی داشت. باقی جهان و رخدادهایش برای او تاریک بود، هیچ بود یا اساسا نبود. این فضای بسته و محدود بستری برای رفتارهای خرافی و اشتباهات ابتدائی بود. اما اگر بپذیریم که آمال، اهداف و آرمان‌های انسان تابعی از ادراکات اوست، بین آرمان‌های انسان قدیم، ادراکاتش، بدن‌اش و جهان اطرافش هماهنگی معناداری وجود داشت. به نوعی انسان جزئی از اکوسیستم بود. در نتیجه، اگرچه عناصر سازنده این زندگی محدود بود اما دارای پیوندهایی غنی و مستحکم بود.

3- بدنِ انسانِ جدید از همان جنس است. محیط او بزرگتر شده. کم‌وبیش خرافه و رفتارهای حماقت‌بار وجود دارد اگرچه پیچیده‌ و پنهان‌تر. دایره روابط، رخدادها و ادراکات از جغرافیای بومی عبور کرده و به همان نسبت، اهداف، آرزوها و قضاوت‌هایی به وسعت دنیا پیدا کرده است. با دیدن عکسی زندگی در جایی یا داشتن چیزی را آرزو می‌کند، با این‌که آن را نمی‌شناسد تنها رهیافت حسی‌اش عکسی‌ست از آن که می‌بیند. آن‌چه می‌خواند، ‌آن‌چه می‌بیند و درک می‌کند تکه‌های از جهانی است که هیچ‌گاه آن را ندیده و شاید نخواهد دید. حرص بلعیدن همه‌چیز را دارد و چون ظرفیت بدن‌اش، توانایی تجزیه و ترکیب ادراکات ورودی را ندارد، لاجرم هر رویداد، رابطه و هویت را نیم‌جویده رها می‌کند. ظرفیت ذهنی که می‌توانست به ادراکات غنا و به پیوندها قدرت بخشد در مقابل حجم بزرگی از اطلاعات داخل‌شونده به هرز می‌رود. برداشت‌های سطحی معیاری برای عمل می‌شوند و قضاوت‌های کور نقشه راه. با شدت گرفتن سرعت اطلاعات و قضاوت‌ها معیارهای کیفی رفته‌رفته کمّی می‌شوند و جای خود را به گزینه‌ها و برچسب‌ها می‌دهند: بدبخت/خوشبخت، برد/باخت، و... و ما: ماشین‌های برچسب‌زن.

4- حجم بزرگ اطلاعات، روابط و ادراکات ما نهایتا دارای انسجام معناداری نیستند، نه بین خودشان، نه بین آن‌ها و زندگی ما و محیط. صرفا جزایری تک‌افتاده‌اند که معلوم نیست چه ارتباطی باهم دارند. واقعیت این است که تشکیل یک هدف یا آرمان که باعث انسجام در زیست فردی شود نه با ادراکات گسترده سطحی که با داشتن شبکه‌ای از پیوندهای غنی ممکن است. تنها در این صورت است که انسان تجربیاتی یگانه و ناب را در دنباله حیات بشری در طول تاریخ ایجاد می‌کند و فرصتی را برای رشد به نسل‌های بعد هدیه می‌کند. شاید نیاز مبرم انسان معاصر کوچک‌کردن جهان ذهنی و هماهنگ کردن آن با ظرفیت بدنی و محیطی‌اش باشد. نوعی خلوت‌گزینی نه از جنس عرفانی و رهبانی که به منظور ایجاد تعادل از دست رفته و به عنوان کنشی آگاهانه. در بخشی از دیالوگ پایانی فیلم «افسانه 1900» ساخته «جوزپه تورناتوره» 1900 به ماکس چنین چیزی می‌گفت:« یه پیانو رو در نظر بگیر. کلیدها شروع می‌شن، کلیدها تموم می‌شن و می‌دونی که 88 تا کلید هست. کسی تعدادشون رو کم یا بیشتر نمی‌کنه. بی‌انتها نیستن. این تویی که بی انتهایی. و با اون کلیدها آهنگی که می‌سازی، بی‌انتهاست. من این رو دوست دارم. و باهاش می‌تونم زندگی کنم. اما تو، من رو جایی می‌بری و چیزی رو جلوی چشمم می‌ذاری که میلیون‌ها کلید داره. میلیون‌ها و میلیون‌ها کلیدی که پایانی ندارند. ماکس، این حقیقته. کلیدها پایانی ندارند. اون کی‌بورد بی‌انتهاست. و اگر اون کی‌بورد بی‌انتها باشه، پس با اون کی‌بورد نمی تونی آهنگی بسازی.»

 

 

 

 

 

+  -  93/06/10 -  7:43  -  کمشــ  | 

وسیع باش و تنها

و سربه زیر و سخت

 

سهراب

 

 

 

 

 

 

+  -  93/06/03 -  0:32  -  کمشــ  | 

در اون مملکتی که توش یه لیتر ونیم نوشابه ارزونتر از یه لیتر و نیم دوغه رو باید در اسرع وقت گل گرفت.
آقای وزارت بهداشت، آقای دولت، آقای مجلس، روغن پالم بده اما نوشابه هم کم بد نیست. وقتی مسئله روغن پالم رو به خوبی و خوشی حل کردید، لطف کنید و یه مالیات اساسی هم به نوشابه ببندید و درآمد حاصله رو سوبسید لبنیات کنید.

باور کنید ما و بچه‌هامون گناه داریم.

 

 

 

+  -  93/05/23 -  0:29  -  کمشــ  | 

به نظرتون پول چیز بدیه؟
به نظر من که پول اصلا چیز بدی نیست. کیه که بتونه اهمیت حیاتی پول رو تو تمدن جدید ندیده بگیره؟ مثلا اگر امروز پول نبود، من کارمند که نه مرغ دارم، نه گاو و نه زمین کشاورزی، وقتی می‌رفتم یه سی‌دی بخرم چی باید به فروشنده می‌دادم؟ یا اونی که مرغ و گاو و گوسفند داره چه طور می‌تونست مرغ و گاو و گوسفندشو تو بانک پس‌انداز کنه برا روز مبادا؟ یا اونی که می‌خواد سرمایه‌ش یه جا نباشه، چه‌طور می‌تونست قسمتی از گوسفنداشو تو تهرون سرمایه‌گذاری کنه و چندتا از گاوهاش رو تو اصفهون تا با یه ویروس ساده تمام گله‌ش(به قول کیهان بخوانید تمام ثروتش) یک شبه به باد فنا نره؟  
...
اینایی که عرض شد خاصیت‌های پول بما هو پول بود. اما حرف اصلیم ارزش پوله.
نمی‌دونم کدوم خدابیامرزی بود که گفت مادیات اهمیتی ندارند و نمی‌دونم منظورش از این حرف چی بود؟ اگر منظورش این بود که کسی دنبال پول نره که خب واقعا باید گفت خدا بیامرزدش که جوونای مردمو از راه به در کرده! اما اگر منظورش این بوده که پول هدفتون نباشه که خب واقعا باید گفت خدا بیامرزدش.
به نظر من هدف بودن پول بده نه به دست آوردنش. حرص خوردن برای پول بده نه تلاش برای به دست آوردنش.
امروز پول تو همه چیز تاثیر داره؛ از یه ازدواج موفق گرفته تا تربیت فرزندان. آیا نشنیدید خیلی از بحث‌های جنجالی خانوادگی سر پوله؟ آیا قبول ندارید کسی که به اندازه کافی پول نداشته باشه تمام تلاشش صرف به دست آوردن چار قرون می‌شه برای رفع نیازهای اولیه زندگی؟ آیا قبول ندارید چنین آدمی فرصتی براش باقی نمی‌مونه برای رفع نیازهای والاتر؟
کسی که به اندازه کافی پول نداشته باشه نمی‌تونه نیازهای عرفی خانواده‌ش رو تامین کنه و در نتیجه در تربیت فرزندانش هم دچار مشکل می‌شه و درباره‌ی این که نیازهای عرفی خانواده چه هستند ملاحظات زیادی وجود داره. مثلا به نظر من تو جامعه امروز ما داشتن یه وسیله نقلیه معمولی، یه نیاز اولیه برای یه خونواده فرزنددار و داشتن یه گجت برای ارتباط با دنیای مجازی، یه نیاز اولیه برای فرزندان اواخر ابتدایی و داشتن اتاق مجزا، یه نیاز اولیه برای یه نوجوان محسوب می‌شه.
و صد البته سایر نیازهای مادی رو عرف خانوادگی، محلی و شهری هر فرد تعیین می‌کنه...
...
آره عزیز دل برادر؛ پول چرک کف دسته اما کف دست بی‌چرک هم به درد زیر سنگ لحد می‌خوره. پس برای به دست آوردن پول برنامه‌ریزی و تلاش کنیم و خودمون رو با مفاهیم کلیشه‌ای و مخدر "بی‌اهمیت بودن مادیات" و عرفان‌های تنبلانه، دلخوش نکنیم. پول رو به دست بیاریم و یاد بگیریم چه طور باش برخورد کنیم تا وسیله‌ای برای پیشبرد اهدافمون باشه نه هدف زندگیمون.

 

 

 

+  -  93/05/14 -  22:33  -  کمشــ  | 

"کسی که خواب باشه رو می‌شه بیدار کرد اما کسی که خودشو به خواب زده رو نه"

به نظر من در بسیاری از موارد، وقتی توانایی ادامه بحث و اقناع نداریم این جمله رو می‌گیم؛ یه جور فرار به جلو. در واقع با این حرف صورت مسئله رو پاک می‌کنیم تا ناتوانیمون در بحث پنهان بشه.
می‌شه گفت این جمله در بیشتر مواقع  اگر از سر بی‌سوادی و ضعف نباشه، ناشی از عدم توانایی درک نظرگاه طرف مقابله.


پ.ن:
"مدینه" می‌تونست یه سریال ده قسمتی خوب از کار دربیاد که با آب بستن بهش ضایع شد.

 

 

+  -  93/05/04 -  14:49  -  کمشــ  | 

مطالب قدیمی‌تر